|
 |
Column van Christiaan Vos
Afspraak is afspraak
Afspraak is afspraak is een belangrijke basis van onze samenleving. Ouders verwachten dat van kinderen, vrienden verwachten dat van vrienden, zakenmensen verwachten dat van zakenmensen en, last but not least, de overheid verwacht dat ook van haar burgers.
De kracht van het uitgangspunt 'afspraak is afspraak' is de wederkerigheid. We verwachten het van elkaar. Grote uitzondering hierop lijkt wel de overheid. Enkele voorbeelden:
Op grond van de algemene wet bestuursrecht is de overheid, in grote lijn, verplicht om binnen zes weken een beslissing te nemen als de burger daarom vraagt. Maar u heeft vast de nodige andere ervaringen: het duurt meestal veel langer. In de wet staat netjes beschreven wanneer de overheid er langer over mag doen en wat ze dan moet doen. Op zijn minst moet de overheid u op de hoogte stellen van de vertraging en een nieuwe termijn geven. Maar, uiteindelijk moet wel binnen een redelijke termijn een beslissing bekend maken.
In de praktijk liep het vaak anders. De overheid bleef in overwegende mate te traag reageren, en ons parlement keurde wetgeving goed waarmee burgers de overheid wat meer onder druk kunnen zetten: met een dwangsom. Indien een overheidsinstantie, de belastingdienst, uw gemeente, te laat is met het geven van een beslissing en u heeft ze al een keer een redelijke termijn gesteld, dan kunt u een dwangsom opstrijken die op kan lopen tot € 40 per dag.
Op zich natuurlijk mooi dat de burger de overheid hiermee wat meer kan aansporen, maar dat zo’n regeling bestaat en nodig blijkt te zijn, geeft wel te denken. Van de overheid moet je toch mogen verwachten dat zij zich aan de regels houdt, zonder dat daar dwangsommen voor nodig zijn?
En hoe zit het met de wederkerigheid? Als wij als burgers een keer te laat zijn, zijn de boetes en de dwangsommen niet mals en bedragen een veelvoud van de maximale € 40 per dag die voor de overheid nu geldt.
Een ander voorbeeld: Jan Kees de Jager, toen nog Staatssecretaris van Financiën en uit dien hoofde verantwoordelijk voor het fiscale beleid, kwam de ZZP-ers, zichzelf op de borst kloppend, tegemoet! De inspecteurs mochten nu ook indirecte uren (zoals acquisitie, productontwikkeling, netwerken) meetellen voor de zelfstandigenaftrek, omdat de markt voor ZZP-ers zo lastig is op dit moment. Wat een aanfluiting, deze borstklopperij! De beroepsvereniging van ZZP-ers trapte er dan ook terecht niet in, want al vele jaren terug is in de jurisprudentie uitgemaakt dat dit soort uren gewoon meegeteld moeten worden voor de zelfstandigenaftrek. Waarom moet De Jager trots zijn als hij zijn inspecteurs slechts vraagt eenvoudigweg de wet correct toe te passen?
En Europa? We hoeven maar aan Griekenland te denken en het antwoord dringt zich op. Maar niet alleen Griekenland, ook Frankrijk en Italië hebben zich in het verleden regelmatig schuldig gemaakt aan het zich niet houden aan gemaakte afspraken. En het lijkt wel dat een dergelijke houding toeneemt naarmate er minder sancties op staan. Landen zijn in Europees verband calculerende landen geworden. Niet verrassend dat haar burgers (werknemers en ondernemers) ook steeds meer calculerend worden en afspraken nog wel eens te pas en te onpas vergeten.
Laten we hopen dat de nieuwe verkiezingen op termijn een nieuw elan met zich mee mogen gaan brengen. Dat we ons weer wat meer bewust worden van de deugd van afspraak is afspraak, of is dat inmiddels ouderwets?
Christiaan Vos
088 220 23 93
ChristiaanVos@JAN.ac
Na vijf jaar deze column voor u verzorgd te hebben, geef ik het stokje graag over aan onze nieuwe algemeen directeur, Robbert Bouman. Ik hoop dat u mijn bijdragen aan de journaalpost van JAN© met plezier heeft gelezen.
Ik zie in ieder geval uit naar de toekomstige bijdragen van Robbert.
5 juni 2010
|
